Güneş sistemi dışında buharlı atmosferi olan bir gezegen keşfedildi. Harvard Üniversitesi’nden Zachory Berta, ‘Süper Dünya’ adı verilen gezegen için “Bilinen hiç bir gezegene benzemiyor” dedi.

Ankara’nın tarihi çarşılarından Çıkrıkçılar yokuşunda bir işyerinde çıkan yangın bitişikteki dükkanlara da sıçradı. Büyüyen yangında 7 işyeri tamamen yandı.

 DİSK 14. Genel Kurulu’nda Konfederasyon Genel Başkanlığına Erol Ekici seçildi. DİSK Genel Sekreteri ise Adnan Serdaroğlu oldu.

Mustafa Kemal Kültür Merkezi’nde gerçekleştirilen DİSK 14. Genel Kurulu’nda DİSK Genel Başkanlığına geçerli 388 oyun 332’sini alan Türkiye Genel Hizmetler İşçileri Sendikası (Genel-İş) Başkanı Erol Ekici seçildi.

Çarşaf liste ile Genel Başkanlık seçimlerine giden DİSK’te yeni Genel Başkan Erol Ekici oldu. Toplam 400 delegenin oy kullandığı Genel Kurul’da Erol Ekici geçerli 388 oyun 332’sini alarak yeni Genel Başkan seçildi. Birleşik Metal-İş Sendikası Başkanı Adnan Serdaroğlu ise Konfederasyonun yeni Genel Sekreteri oldu. Genel Başkan ve Genel Sekreterin dışında Yönetim Kurulunu oluşturacak 7 ismin 5’i de kullanılan oylar sonucu belli oldu. Buna göre, delegelerin kullandığı oyun 3’te 2’sini alan Alı Rıza Küçükosmanoğlu, Alaaddin Sarı, Celal Ovat, Metin Ebetürk ve Muzaffer Subaşı yeni Yönetim Kurulunda yer alacak.

Genel Kurulun ikinci gününde yönetim kurulana adaylığını açıklayan Arzu Çerkezoğlu ile Ergün Tavşanoğlu ve İsmail Yurtseven ise 260 oy sınırını aşamayarak ikinci tura kaldı. İkinci tur sonrası bu 3 isimden 2’si daha yeni yönetimde yer alacak.

Nuran Taş astrofizikci bir sanatcı,
ilk albümü 1995’de çıkardığı
“Doğarcasına”.
Sonrasında ise iş yaşamı ile birlikte
yürütülen yoğun bir müzik yaşamı..
Edebiyat dergilerinde yer alan yazı
ve şiirler, tv’de müzik progamı…
“yüreğinizde gönlünüzde hoş izler
bırakmak” uğruna sürdürülen
çaba… Çeşitli yer ve zamanlarda
yapılmış THM dinletileri,
(Edebiyatçılar Derneği, Çağdaş
Sanatlar Merkezi, Anküsev vb..)
Radyo ve TV Programları,
Festivaller…

ZELİHA DEDEBEK

Metro: Merhaba; öncelikle okurlar mıza kendinizi tanıtır mısınız? Bildiğimiz  kadarıyla, Neşet Ertaş gibi bir çok sanatçının  doğup yetiştiği Kırşehir doğumlusunuz.
Nuran Taş: Evet Kırşehir doğumluyum,  büyük ustalarla aynı topraklarda büyümüş  olmak ağır bir sorumluluk yanında, gurur da  veriyor insana.
Üniversite yıllarından beri Ankara’da  yaşıyorum. Ankara Üniversitesi Fen  Fakültesi Astronomi mezunuyum. Alanım Astrofizik. İş hayatına bilgisayar programcısı  olarak başladım öyle de devam etti. Müzik  çalışmalarımı iş hayatımla birlikte yürüttüm. Müziğe ilkokul yıllarında mandolin çalarak  başladım. Lisede kendi kendime bağlama  çalmaya başladım. Üniversite yıllarında hem  okul korosunda hem de üniversite korosunda
yer aldım.
Müzikle profesyonel olarak uğraşma  düşüncesi iş hayatına başlamamla aynı  dönemlere denk geldi. Kurumsal yerlerde  değil de bağımsız olarak müzik yapma  düşüncesiyle farklı arayışlara girdim. Doğru zamanda, doğru insanlarla buluşmak
gerekiyordu. İlk kaset çalışmama gelene  kadar zorlu bir mücadele verdim. Bir çok  insanla tanışıp fikirlerini aldım. “Ezginin  Günlüğü” solistlerinden Eftal Küçük “Ne  kadar zor bir yola girdiğinin farkında mısın?”  demişti, ama bendeki o  kadar tutkulu bir istekti ki  hiçbir zorluk yolumdan  döndüremedi.
Metro: Ne yaptınız peki,  doğru zamanda doğru yerde  olmak adına?
Nuran Taş: Öncelikle  müzik konusunda kendimi  yetiştirmek için; başta  Devlet Opera ve Balesi  solistlerinden şan dersleri  alarak başlayan süreç,  Çağdaş Sanat Merkezi,  Coşkun Güla Müzik  Merkezi, Kıvılcım Sanat  Merkezi gibi müzik eğitimi  veren yerlerde, nota, solfej,  usul, repertuar dersleri  alarak devam etti. Zorlu bir mücadelenin  içinde hep doğru zaman ve  doğru kişiler yok tabi ki.  Öyle her şey su gibi  akmıyor, şans unsurunu da  katmak gerekiyor. Kaset  çalışması için firma  arayışımdaki harcadığım  emeğe hala üzülürüm.  Örneğin Kalan Müzik’ten    Hasan Saltık’ın sorduğu  “diğerlerinden farkın ne”  sorusuna “sesim”  diyememiştim, o zamanki  toylukla…
İlk kaset çalışmamdan da anlaşılacağı üzere o  dönem geleneksel halk müziğine şimdiki  kadar yakın değildim. Daha çok “yeni türkü”  anlayışını benimsiyordum. Büyük bir emek  ve özveriyle, İstanbul’da dönemin en iyi  müzisyenleriyle ilk kaset çalışmamı  “Doğarcasına”’yı gerçekleştirdim. Kaset, ne  yazık ki yetersiz tanıtım nedeniyle hak ettiği  yeri bulmadı. Ama şu anda dinlendiğinde  bile, farklı bir tarzın ve yorumun işaretlerini  veren bir çalışma gibi gelir bana.
Metro: Evet yorumunuzdaki farklılık hemen  kendini gösteriyor, ama son çalışmalarınızda  tarz değiştirdiğinizi gözlemliyoruz geleneksel  türkü çizgisine bir dönüş mü var?
Nuran Taş: Aslında çok sert bir dönüş değil.  Türkülerle zaten iç içeydim ama ilk çalışma  ve kendini ifade etme anlamında yeni türkü  formunda besteler düşünmüştüm. Örneğin  benim de sözlerini yazdığım bir beste var,  Rembetiko bir parçaya yazılmış sözler var  ayrıca türkülerden oluşan bir potburi var.
Oldukça geniş bir yelpazedeydi, alt yapısında  saksafon bile çalınmıştı. Aslında adına “her  telden” desek daha doğru olur.
Sonra yıllarla birlikte, daha arı ve duru bir alt  yapı arayışına girdim. Yeni kasetimin ilk iki  türküsünü oluştursun düşüncesiyle “Harman  Yeri” ve “Yarim” türkülerinin bulunduğu  ASC stüdyolarında, alt yapısını Okan Murat  Öztürk’ün yaptığı demo çalışmasını  gerçekleştirdim.
Metro: Nasıl bir bakış açınız var türkülere?
Nuran Taş: Dar anlamda, “halk müziği”  geniş anlamda, “Anadolu Müziği” diye  tanımlarsak, binlerce yıllık bir mirasın  günümüze taşındığı bilinciyle, öncelikle  türkülere yaklaşımım; başından beri  duyduğum büyük aşkın yanısıra, saygı ve sorumluluk duygularını da beraberinde  hissetmeme neden oldu. Sanat anlayışımı  belirleyen ögeler günümüz ortamına göre  yadsınabilir ama hiçbir zaman yarar amaçlı  olmadı. Sanat da aşk gibi yüce bir insani  değer olduğuna göre bence orada – yarar –  düşüncesine yer yok. “Alemi seyrettim  akranın yoktur” der Karacaoğlan… Sevdiği o  kadar özel o kadar farklıdır ki, ondan ne çıkar  sağlarım düşüncesi bir insana bunları  söylettiremez. Afşar Timuçin’den bir alıntıyla
“Sanat da, hayat da aşkın büyük ve verimli  ışığından yoksun kalmamalıdır”. Bildiğimiz gibi türkülerimizde en çok işlenen  temalardan biri aşk… Oradaki sözlere dikkat  edilirse insanın yüreğini titreten ne duygular  yaşanmıştır. Türkü yakabilmek için yanmak  gerekir… Gerçek aşkın yaşanması ve  bilinmesi bence bir sanatçının kendi içine  dönmesi, kendini anlaması, oradan çıkarak  dünyayı anlaması adına evrenselliğe de  açılan bir yoldur. Yani aşık olmamışsanız  evrenselliği de kavrayamazsınız bana göre.  Kısaca aşk da sanat da derinliğine  bakamayan sığ beyinlerin işi değil. Sanatın, var olan, dayatılan değerlere karşı  bir duruş olması nedeniyle türkülerimizde de  bu karşı durabilmeyi görebiliyoruz, yani bu  yanıyla türkü söylemek yürekli bir iştir.
Müziğin insanlara ulaşmasında diğer sanat  dallarına göre, içinde barındırdığı güç de beni  etkileyen unsurlar arasındadır. Çok kısa  sürede o duygu çemberine girivermek çok  etkileyici gelir.
Metro: Bu sözlerden sonra size türkücü  demek sanırım yetersiz kalacak, nasıl bir  süreç sonrasında türküleri bu kadar anlamlı  ifade etmeye başladınız?
Nuran Taş: Öncelikle teşekkür ederim. Ses  için yapacak pek bir şey yok, ne varsa  genlerimize borçluyuz. Aslında
karakterimizden de izler taşıdığını  düşünürüm.Yorum dersek, yaşanmışlık  yoruma çok şey katabilir. Hissetmek çok  önemlidir; türkü söylerken dünyanın en  mutlu insanı benmişim gibi olurum. Samimi  olduğumu düşünüyorum bir de, yoksa aynı  türküde coşkun, esrik bir halden hüznün  ellerine teslim edemezsiniz kendinizi.  Günlük hayatta bile sesimize yüklediğimiz  anlamlara çok dikkat ederim.
Bu süreç müzik yaşamımla ilgili bir süreç  tabi. Üç yıl önce TRT’de “Aydın Bakışı ” adlı  programda Ahmet İnam’la yaptığımız  programın içeriği de türkülere felsefi bir  yaklaşımla onları anlamaya çalışmaktı.  Baktık ki programda o kadar çok aşkı  anlatıyoruz ki, daha sonra “Aşk: Türkülerden  Düşünceye” başlığı altında televizyon  programını farklı ortamlara taşıdık. Geçen yıl yerel bir radyoda kendi hazırlayıp  sunduğum bir radyo programı yaptım.
Konuklarımdan Musa Eroğlu “herkes türkü  söyler, ben niye söylediğimi anlatıyorum”
demişti. Programda niye türkü söylediğimizi, kaynak  kişileri, ustaları, hayata ve insana dair duygu  ve düşünceleri anlatmaya çalıştım büyük bir  çoşkuyla.
Metro: Musa Eroğlu ve Ahmet İnam’la  yaptığınız programları emimim bir çok  okurumuz hatırlayacaktır. Tekrar bu tür  yapımlar içinde olmak ister misiniz?
Nuran Taş: Bu çalışmalarla programcılık  yanımı da keşfetmiş oldum. Şu anki hedefim  kendi hazırlayıp sunduğum bir müzik  programını ekranlara taşıyabilmek. Yapmak  istediğim bir diğer şey de ikinci albümümü
dinleyiciler için. gerçekleştirmek. Şu anki koşullarda zor  görünse de hem kendim için hem benden bu  çalışmaya bekleyen dinleyiciler için.
Metro: Bizler yeni çalışmalarınızda size  başarılar diliyoruz… Okurlarımıza iletmek  istediğiniz başka bir mesajınız var mı?
Nuran Taş: Bu arada sanatta popülizm  konusuna da değinmek istiyorum. Şu anda  ülkemizde “meşhur olmak” kadar kolay bir  şey yok. Radyo programlarımda da  vurguladığım gibi o insanlarla, müziğe bizim  gibi bakan kişilerin kulvarları farklı. Ama  insanlara bir şeyler sunmak, paylaşmak  amacıyla yola çıkmışsanız tanınıp bilinmek  de önemlidir. Örneğin son dönemlerde  televizyon dizilerinde yayınlanan dizilerde  söylenen türküler sayesinde moda türküler  oluşuyor. Aslında Halk müziğinin gündeme  gelmek, moda olmak gibi sığ ve popülist
anlayışa ihtiyacı yok. Aksi takdirde binlerce  yıldır, üstelik sözlü kültüre dayanmasına  rağmen günümüze kadar bu türküler nasıl  ulaşabilirdi ki… Biz yine iyimser olalım, türkülerin sevilip  dinlenmesine katkı sağlıyorsa ne güzel…  Örneğin böyle bir şey benim de başıma geldi;  Elveda Rumeli dizisinde yorumlanan  ”Mavrovadan Aldım Sümbül” şarkısını ben  üç yıl önceki televizyon programı sırasında  seslendirmiştim. Bu türkü, dizide söylenince  müzik paylaşımı konusunda çok yaygın olan  ”youtube” da oldukça ilgi gördü, görmeye de  devam ediyor. Forumlardan birinde bir  arkadaş diyor ki: benim video kaydını foruma  eklemiş, “burada hem söyleyeni farklı, hem  de canlı”… Çok hoşuma gitmişti bu yorum…
Bir de “görünüyorsan varsın” anlayışı var…  Bence göründüğün ölçüde değerli değilsin…  Ama sakın yanlış anlaşılmasın ekranlarda  olmayı eleştirmiyorum, benim eleştirdiğim  artık kulak ve göz kirliliği yaratan şeyler…  Yoksa tabi ki herkes geniş kitlelerle bu  paylaşımı, bu heyecanı yaşamak ister, ben de  dahilim buna, ama iyi şeyler sunmak  koşuluyla, düşünsenize hiç bilmediğiniz, hiç  tanımadığınız insanların evine konuk olup  onlara türkü söylüyorsunuz. Bence müthiş bir  şey bu.
Gazetenize teşekkür eder, başarılarınızın  devamını dilerim.

Hayatı ıskalamışlığın ahenksiz karmaşası ile bulanan zihni, bir sevda uğruna tırıs çarpan kalbini hükmetme görevini bile boşlamıştı genç adamın. Geri dönüşü imkansız olan hayat labirentinde yolunu kaybetmiş, zembereğinden boşanmış serseri bir çarkın üzerinde kurtarılmayı bekleyen bir kazazede acizliğinde kaderine razı, geçmişine küs, geleceğine umutsuz, olacaklara duyarsız sürdürüyordu yaşam oyununu. Dünyanın en zor rolünü oynuyor, ölü bir adamı canlandırıyordu…

…

Bir çift göz yakalamaya çalıştı genç adam, paralel hayatlarda sonsuza erişmek için. Rahvan giden kalbini dörtnala koşturabilecek son çırpınıştı belki de. Gözleri yakaladığında gözlerinin içinde, parlak bir cevher oturdu beyninin kıvrımlarına. Ödülünü ararken kaybolduğu hayat labirentinin gizli haritası mıydı yoksa o derin parlaklık. Zaman tarafından kumpasa düşürülmüş kumarbazın son kozu muydu, belki de. Bilemedi. Sadece o paralel bakışların fitillediği (u)mutluluk düşleri ağrıtmıştı hayallerini.

…

İlk buluşmalarındaki tanımlamakta zorlandığı duygu esintisi yerinden oynattı kalbini. Kadife yumuşaklığındaki bir geniş zamanın yüzbinlerce kıvrımından birinde çarpıştı yürekleri. İlk buluşmanın ılıman ciddiyeti kavurucu sevdanın yüzünü yaladığı samimiyete dönüşecek miydi, bilmiyordu. Hayatını kekeme yaşayan biri için bulunmaz bir heyecandı bu, düzenli bir ritme kavuşmaya dair.

…

Ufak esintiler kelebek etkisini alarak arkasına, çarpmaya başlamıştı sevginin aşınır duvarına. Belli belirsiz konuşmalar ve susmak bilmeyen yürekler duvarı parçalamış, enkazını eritmeye başlamıştı genç adamın. Isındıkça birbirlerine alışkanlık huy ediniyordu kendine her bir vücutta.

…

İlk dokunuş.

…

O kadar benimsemişti ki bu sevgiyi ve sevgiliyi, düştüğü sarhoş edici aşk anaforundan dibe doğru keyifle salıvermişti bedenini genç adam. Her bir dönüşünde kana kana, doya doya, sindire sindire yudumlamak diliyordu kendine değer verilmişliğin köpüklerini. Yumruk büyüklüğündeki kalbe sığdırılan dev gibi bir özleyişi, en büyük öğretmen olan zamanın acımasız kollarına bırakıp terk etmeye kaçıştı belki de hissettiği. Bırakılmış duyguların unutulmuş uçsuzluğunda bir vaha keşfetmiş gibiydi ve serap görmüş olma ihtimalini hiç düşünmeksizin kadifenin kıvrımlarından birine hapsetmişti anahtarsız gardiyan. Sevmeyi ve sevilmeyi o kadar zamandır bekliyordu ki, aradığını bulamamaktan ağrıyan kalbi düzenli alışveriş ritmini bozarak uyumsuz vuruşlarla aşkın şarkısını besteliyordu vücudunun bilinmezliklerinde. Nasıl olsa ritmi tutturana kadar, yoklukta biriktirdiği düşsel sevgi kırıntıları, içinde hüznün dolaştığı damarların yol yaptığı her bir hücreye özlemle beklediği o aşkı pompalayacaktı. Sabun köpüğündeki gökkuşağı gibi renklenmişti siyah-beyaz dünyası. Özleyişi beklemekten uyuşan kalbi, eline geçirdiği dizginleri kullanarak beyinle görev değişikliği yapmış, habire kafasına çarpıyordu bu muazzam sevgiyi aklından çıkarmaması için. Kalbiyle düşünmeye başladığı dünyası, robotlaşmış monotonlukta, artık tek bir şey için dönüyordu: kusursuz sevgi.

…

Sadece mutlu değildi genç adam, artık umutluydu da.

…

Bir olmazın duyarsızlığıyla birbirlerinin ruhunu yoklayıp anlamaya çalışan ve sonu meçhul bir maratona dipsiz soluklarla adım atan bu iki yabancı, artık birbirlerini tamamlayan bir bütünün iki parçası gibi olmuş, sevgi denkleminin ortak paydasını arayan iki bilinmeyenden, onları aynı paydada buluşturan ortak çarpan görevindeki kalplerinin mutluluğa ön ayak olmasıyla zamanın öğreticiliğinde kendilerine bölüştürülen beyaz tebeşirle kader tahtasının önünde doğru sonucu arayan iki öğrenciye dönüşmüşlerdi. Tüm bu olan bitenin ayrıntısız kurgusu ile kafasındaki düşünce ve umut katmerlerini topladı ve..

…

bir çift göz yakalamaya çalıştı genç adam.

…

Derin bir nefes alıp uzunca bir süre sessizce bekleyerek tüm gücünü toparlayıp “seni seviyorum” dediğinde hiç bu kadar mahçup olabileceğini tahmin edememişti. Uzun zamandır olgunlaşmaya yüz tutan sevginin olağan bir dışavurumuydu halbuki bu iki sihirli kelime. Ve kalbinden gelen emre uyarak dudaklarından titreyerek dökülmüştü. Belki zamanıydı, belki değildi ama içinden gelendi bu. Sesi çatallı, dili titrek ama yüreği çelik gibiydi o gün. Deli dolu akan bir nehrin önüne kurulmuş taştan bir baraja benzetti kendini. Taş aralarından sızan belli birkaç damla berraklıktı duyguları. O kadar lekesiz ve temizdi ki sızanlar, etrafındaki sınır çizgileri gibi belli belirsiz bir billur gibiydi.

…

Bir hayal dünyası kurmuştu sevgilisine kendi eliyle, her tarafı karanfillerle süslü. Sevgilisini kanatlarıyla sarmalayıp doludizgin götürdü uçsuz bucaksız rüyasının içine. Artık genç adamın yüreği sevgilisinin bedeninin içinde atıyordu. O, manzaraların güzel günleri, güzel günlerin aşkı çağrıştırdığı zamanlar. Bulutların üzerinde karanfil kokulu taklalar atıyorlardı. Sevgilisinin hüznü deli ediyordu genç adamı. Uykuları firardaydı sevgilinin. Sevdiğinin silüeti göz kapaklarına bekçiydi kapanmasını engelleyen.

…

Gücünü kalbinden alan aşk antenini o kadar sağlam bir çatıya kurmuştu ki genç adam, herhangi bir fırtınada yönü değişip, sevgilisinin rüyalarında oynadığı aşk filmini bozuk seyretme ihtimalini sıfıra indirmişti. Rüyaların ödülsüz oyuncusu. Yine elinde olmadan sevgilisinin rüyasında başroldeydi.

…

Sevgili, alışkanlık üzere hıçkırıklarla uyandı rüyasından. Bir bardak su içti ki, kalbinde yeşerttiği duygular ölmesin. Hiç tanımadığı genç adamı öptü dudaklarından.

…

Bir çift göz yakalamaya çalıştı gözlerini kapatıp.

…

Birkaç damla yaş aktı yanaklarına.

…

Bazen gerisi hikayedir, bu aşkın ilerisi de masaldı zaten. Anlar mıydı acıtan, yoksa o anların paylaşıldığı rüyalar mı, bilemedi sevgili. Düşler gerçeğin ağzıdır, ne düşlersen o dökülür ağzından. Aşk dediğin iki ucu “yok”lu değnek. Yalnızlık yokluğun sırdaşı ama yalnız olduğunu anlamak için bile senden çok uzaktakilere ihtiyacın olduğunu bilmek bile düşleri acıtıyor. Düşlere düşünce, yaralıyor. Ve evet. Düşleri, düşünce yaralıyor…

… mustafa bakan

Ankara’lılara yeni bir lezzet mekânı daha. Yenimahalle Belediye Başkanı Fethi Yaşar tarafından açılışı yapılan Ziyabey Caddesi üzerinde bulunan ‘Afyon Kaymak’ renkli bir törenle hizmete girdi. Geniş bir davetli listesinin olduğu açılış kokteyline çok sayıda vatandaş da katıldı.

Baba mesleğine devam

Törende konuşan Yaşar, “Ankara’da Afyon tatlılarının satış noktasının açılmasından bir Afyon’lu olarak onur duyuyorum. Bu ürünlerin hijyenik şartlarda üretildiğini biliyorum. Hem müessese sahiplerine hem de tüketicilerimize hayırlı olmasını diliyorum” dedi.

Hemşeriler tatlı yedi tatlı konuştu

Açılışın ardından misafirlere ikramlarda bulunan firma, Afyon’lu hemşerileri de bir araya getirmiş oldu. Hemşerileriyle bol bol sohbet etme imkânı da yakalayan Yaşar, hemşerileriyle tatlı yedi tatlı konuştu.

Türkiye’deki AR-GE odaklı üretimin gelişmeye başlamasıyla hızla artan patent ve faydalı model başvuruları 2011 yılında önemli bir yükseliş göstererek 10 bin sayısına ulaştı.

Türkiye patent başvurularını 2010 yılında 3250 ile tamamlarken 2011 yılını 4087 ile tamamladı ve ilk kez patent başvuruları 4 bini geçti. Bu rakama faydalı model başvuruları da eklendiğinde rakam 10 bin sınırına dayandı.

Bursa İlk Kez İkinci Oldu!
Adres Patent’in Türk Patent Enstitüsü verilerine göre yaptığı araştırmaya göre; son 15 yılda Türkiye’deki patent başvuruları sürekli bir artış gösterirken yerli patent başvurularının sayısı ilk kez 4 bini aştı. Başvuru oranlarında 1582 ile İstanbul birinciliği yine elinde tutarken, Bursa 530 başvuru ile ilk kez Ankara’yı geride bırakarak ikinci sırada yer aldı. 2010 yılına kıyasla 2011 yılını önemli bir artış ile kapatan Bursa ilk kez ikinci olarak Ankara ve İzmir gibi büyükşehirleri geride bıraktı.

“2012 Yılında 15 Bin Buluş Garanti!”
Adres Patent Genel Müdürü Av. Ali Çavuşoğlu patent başvurularındaki bu önemli yükselişi üretim odaklı üretimin gelişmesine ve üniversitelerin AR-GE konusundaki atılımlarına bağlayarak; “Son dönemde gerek ekonomi zirvelerinde gerek akademik toplantılarda gerekse önemli devlet makamlarında ekonomik gelişimimiz için patent sayısının arttırılması gerektiğinin önemli üzerinde durulmuştur. Kendi ekonomisine ve teknolojisine hükmedebilen bir ülke olmak için buluş yapmamız gerektiğinin önemini artık kimse göz ardı etmiyor. Özellikle üniversiteler sanayi işbirliği ile önemli adımlar atarak buluş odaklı çalışmalara imza atıyor. Bakış açısındaki ve firmalardaki bu değişim bizi patent ve faydalı model başvuruları konusunda sürekli ileriye götürüyor” açıklamasında bulundu.

2011 yılındaki artışı temel alarak yeni yılda 15 bin yerli buluş başvurusuna ulaşılacağını öngören Çavuşoğlu; “Sektördeki gelişmelere baktığımızda 2012 yılında 7 bin patent sayısını rahatlıkla geçeceğimizi söyleyebilirim. Bu rakama faydalı model sayıları da eklendiğinde toplamda 15 bine yakın yerli başvuru yapılmış olacak. 10 yılda 1 milyon patent hedefine ulaşmak için adım adım ilerliyoruz” dedi.

Elmadağ Belediye Başkanı Gazi Şahin in talimatları doğrultusunda,  İlçe genelinde Yoğun yağan kar yağışı nedeniyle yiyecek bulamayan hayvanlar için doğaya yem ve ekmek bırakıldı.

Elmadağ Belediyesi ekipleri, kar kalınlığının 60 santimetreye ulaştığı yerlerde,
yabani hayvanların yaşamlarının çok zorlaştığını belirterek, hayvanların aç kalıp
şehir e inmemesi, yerleşim alanlarından uzak tutulabilmesi için bu karlı havada
onların karınlarını bir nebze olsun doyurmak için İlçe de bulunan Fırınlarından
toplanan ekmekleri ve buğday pazarı esnaflarından alınan yemleri alarak
doğaya bırakıp, hayvanların aç kalmaması sağlandı. Ekipler araçların çıkamadığı
dağ eteklerine kendi imkanları ile çıkarak yiyecek bıraktı.

Doğanın tamamen kar örtüsüyle kaplanması sonucu aç kalan yaban hayvanları
için Fen İşleri Ekiplerinden alınan bilgilere göre, yaklaşık 500 ekmeği ve yemleri,
Kargalı, Gönen, Sungur mevkilerine ve Almadağ’ın eteklerine bıraktıklarını ve
yoğun kar yağışı süresince çalışmaların devam edeceğini de bildirdiler.

Facebook, sağ tarafta yer alan sohbet kutusu üzerinde gerçek zamanlı bir özellik devreye aldı. Bu sayede birçok kişi aynı anda müzik dinleyebiliyor.